Vrijdag 19 augustus
Een dagje rustig aan, ook wel eens lekker. Op ons gemak
geklungeld rondom de camper, wasje gedraaid en naar Joensuu geweest. Prachtige
dag, dus mooi de tijd om door de stad te wandelen.
Rond 18 uur met Johanna afgesproken. Foto’s gemaakt van de
familie en uiteraard getraind. Prachtige locatie en voor Casey en Janne een
vreemde ondergrond in een moerasgebied. Casey en Migi waren goed aan elkaar
gewaagd en laten wat herkenbare familie trekjes zien in het werk :-)
Verder een rustige avond op de CP aan de haven van
Joensuu. Morgen om 11.30 uur zien we elkaar weer in Lieksa bij de eendenjacht.
Ben reuze benieuwd!!
Zaterdag, 20 augustus
Goed geslapen in de haven van Joensuu, maar het regent pijpenstelen en dat zal zo
blijven vandaag - helaas.
Ontbijtje, tanken, brood halen bij Lidl en op naar
Perinnetalo Isäntärenki vlakbij Lieksa waar we Johanna & Migi weer treffen,
plus een 6-tal jagers en nog 1 bruine Flatcoat. Kennismaken en in ganzenpas het
veld in richting het meer. Ik word gekoppeld aan Jari Jolkkonen, een
alleraardigste Fin die redelijk goed Engels en Duits spreekt. Aan de rand van
het meer is een klein hutje gemaakt en er ligt een pallet in, ik begrijp later pas waarom. We staan nog in
het bos, als hij zachtjes fluistert en op z’n horloge wijst, “nog 1 minuut”. Ik
snap niet helemaal wat de bedoeling is, maar later blijkt dat om 12.00 uur het
jachtseizoen geopend is en ze willen dus punctueel beginnen :-)
 |
| Jari & 3Ly |
Het meer blijkt vol te zitten met dobberende eenden en al spoedig wordt het gebied een soort oorlogsgebied. Casey moet meteen aan de bak en halverwege het meer pikt ze haar eerste Finse eend op en brengt ‘m al soppend, af en toe tot aan haar buik wegzakkend door het moeras naar me toe. Ik doe inmiddels een soort van party & co in m’n uppie om m’n hoofd boven water te houden, want de sompige stukken gras waar ik op sta, zakken na een paar minuten in en dan sta je bijna tot aan je lies in het water. We hangen de eerste eend in een boompje en wachten op wat verder gaat komen. Ondertussen babbel ik wat met Jari.
Het 2e apport ligt op een eilandje ca. 100 meter buiten ons
gebied. Ze moet eerst een rietkraag door en dan naar het eilandje. Dan ben ik
Casey even kwijt en zie ik haar door het riet naar me toekomen, mét eend. Ik
glunder van oor tot oor en deel 5 minuten later mijn broodje kaas met haar als
beloning.
Toppertje !!!
Ook super trots op m’n meisje dat ze ongeveer 3 uur keurig
attent stil naast me heeft gezeten met haar poten en kont half in het water
geplaagd door 6.000 muggen.
Rond 15 uur is het lunch pauze en gaan de meeste jagers
even naar huis. Ik blijf achter met Johanna en 2 mannen, we doen nog een nazoek
op 2 eenden. Eén daarvan wordt heel knap door Migi gevonden op het meer in het
riet. De 2e kunnen we na lang zoeken in de bossen helaas niet meer
terugvinden. Na nog wat koffie en koek bij de camper pakken we de boel weer in,
nemen afscheid van de mannen en geven Johanna nog een dikke knuffel en bedanken
haar voor alles.
 |
| Thx dear Johanna for everything!! <3 |
Op naar Sint Petersburg!
We rijden vandaag richting Lappeenranta, zo’n 250 km tot
aan de grens en gaan morgen proberen of
we de grens overkomen. In principe is alles redelijk in orde, maar het schijnt
dat de Russen lastig kunnen doen over van alles en niks, we gaan het zien. Lukt
het niet, dan gaan we naar Helsinki en varen daar over naar Tallinn.
Rond 18 uur besluiten we toch om een kleinere
grensovergang te nemen bij Vjartsilja, net onder Joensuu.Dit blijkt de "Blue Road - International Route" te zijn. Een route bedacht tussen Noorwegen-Zweden-Finland-Petrozavodsk.
In eerste instantie dachten we nog even heel blond, zo hé
dat ging soepel, 1 loketje en hup weer verder. Maar nee, dat was de grens van
Finland. 200 meter verder kwamen we bij loket 2. We werden gesplitst, Marc naar
binnen en ik – als bestuurder van de camper - buiten bij een loket. Een
redelijk moderne blonde jonge vrouw gaf me wat formulieren die ik in moest
vullen in het Russisch :-) Een behulpzame
reiziger aan een ander loket vertaalde een paar dingen voor me. Marc had binnen
ook geluk met een leuke vrouw die de hulpeloos kijkende Marc besloot te helpen
en het formulier voor hem in ging vullen. Ondertussen een beetje giebelend met
haar collega.
Hierna mochten we weer in de camper en 50 meter verder
naar loket 3. Dit was de ware administratieve fabriek. Ik geloof dat ik 6
formulieren in heb moeten vullen. Maar ik kan niet anders zeggen dan dat ze
behulpzaam waren om de 3 woorden Engels die ze machtig waren in te zetten. Ik
had net alles in zitten vullen, wilde op het teken van 1 van de douaniers naar
het volgende loket gaan, toen er een beambte binnenkwam en zei, heeft u een
hond in de auto? Ik zei, “ja, wel 3”! Lichte paniek in z’n ogen, ojee, nu
moesten er nog meer formulieren ingevuld worden, en de dokter moest komen. Telefonisch
verkeer met de opper-chef want ik mocht maar 2 honden invoeren. Gelukkig was er
een slimme knul bij die zei, roep je man, dan zetten we ook 1 hond op zijn
naam. Zo gezegd, zo gedaan. Ik liet ondertussen alles gelaten over me
heenkomen. Had de woorden van Marc in m’n oren geknoopt en bleef vriendelijk
lachen en een blik op m’n gezicht van “johhh dat wist ik niet”.
De dokter, een oudere versie van Dr Ruth (die kinder
psycholoog) kwam naast me zitten en begon meewarig haar hoofd te schudden.
Ojee, dit was allemaal niet goed. Geen medical examination papers van de
honden. En de Rabiës enting was 3 jaar geldig maar dat mocht niet, moest 1 jaar
zijn. Ondertussen bleef ik blond kijken én lachen!
Uiteindelijk waren er 4 beambten druk bezig met ons en
begreep ik uit hun lichaamstaal dat ze zoiets hadden van, “pff laat maar gaan
die lui”. We kregen nog wel de reprimande dat we bij een volgend bezoek aan
Russia de zaken m.b.t de honden beter moesten regelen. Uiteraard beloofde ik
dit plechtig, wetende dat ik geen 2e keer meer naar Russia kom.
Afijn toen mocht ik gaan, maar buiten gekomen bij het
volgende loket bleek dat ik die papieren voor de auto nogmaals in moest vullen,
want die anderen hadden ze inmiddels omgedoopt tot honden invoer documenten.
Prima joh, vul ik ze toch nog een keer in, ik ken ze inmiddels uit m’n hoofd! Hierna
moesten we bij de camper gaan staan en kwamen er 2 man inclusief Dr Ruth om de
boel te inspecteren, gewapend met stok met spiegel om de onderkant te bekijken.
De honden even naast de auto op zit en Dr Ruth lachte lief naar ze. De 2 mannen
deden de koelkast open en deinsden achteruit – Ojee, eieren!!! Nee dat mocht
niet! Marc wilde ze pakken en aan hun geven maar ze sprongen bijna de camper
uit, nee, nee, laat maar, snel instappen en wegwezen was hun wijze raad.
Op fora en van horen zeggen waren we behoorlijk bang
gemaakt, het zou een ramp worden, we moesten er een uur of 4 tot 5 voor
uittrekken, cash geld bij ons hebben om ze hier en daar wat toe te steken, etc.
Wij wisten dat de medische keuring van de honden niet in orde was. De
wormenkuur al in NL gegeven was en de geldigheid daarvan inmiddels ook al
verlopen was, maar eigenwijs als met name Marc is, zouden we de gok nemen en
het ging goed :-) pfff heeft hij wéér gelijk, hhahaa.
Al met al heeft het ruim een uur geduurd, waren ze
behulpzaam, vriendelijk, in de war van zulke rare toeristen en rijden we nu in
Russia!
De eerste 20 km een ware kamikaze rit over gaten en
hobbels, maar daarna op de A130 richting Petrozavodsk een heuse racebaan op het
beste asfalt wat we in tijden hebben gehad. En Scandinavië was al super, kan je
nagaan. Dus ook dat valt al mee. Het is nu aarde donker, dus helaas zien we
niets van de omgeving. Nu uitdaging 2 van dit avontuur – waar gaan we slapen?
Ik vind het doodeng hier, dus ik denk dat het in ploegendienst slapen gaat
worden. Morgen het vervolg!
 |
| Onze eerste stek bij een motel 50km voor Petrozavodsk |
Er is slecht wifi bereik in Rusland, dus foto's volgen later.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten